Παρασκευή, 19 Ιουνίου 2009

Η κηδεία των μουσών

Απόψε έθαψα τα μάτια σου.
Μου άφησαν το φέρετρο στην πόρτα.
Η κηδεία ήταν λιτή.
Δε θα υπάρξουν μνημόσυνα.
Διακοσμητικές λέξεις δε θα σωθούν.

Άρνη, πάρε με στο βυθό
με της λησμονιάς το νερό να πνιγώ.
Γαίας κι ουρανός σε καταράζονται.

Κι εσύ Ερατώ, πάψε να τραγουδάς!
Της Μελπομένης το μοιρολόγι άκου...
Νεράιδα των μάταιων ερώτων σώπασε επιτέλους!
Χόρεψε μαζί μου το τραγούδι της Ευτέρπης...

Κατάρα.
Τρέφονται από το αίμα μου.
Βρικολάκιασα.
Ηδονή ,παλιά αγαπημένη πού αλωνίζεις;
Με κατασπαράζει το αμείλικτο τους βλέμμα.
Διαολίζεται ,
δρασκελίζει το στενό,
στην κρεβατοκάμαρά μου αγριεύει.

Όλες μαζεμένες με περιγελάνε.
Για ποιόν να ‘ναι η κωμωδία;
Ούτε τόξα κουβαλά ,μήτε είναι χαριτωμένος.
Σαν φόνισσα μοιάζει,
σαν σαδίστρια φοράδα.

Εσείς που καθοδηγείτε τη ψυχή μου,
κρύψτε το χάος μου σε ένα νεκροταφείο,
μαζί με τα ανελέητα μάτια του.
Όμορφες και αχαλίνωτες μου μούσες,
κλέψτε την καρδιά μου.
Άλλο θρήνο δε θ’αντέξει.

2 σχόλια: